Liny wspinaczkowe

czwartek, 14 marzec 2013 11:11

Podstawowym wyposażeniem każdego wspinacza jest lina. To dzięki niej możliwe jest bezpieczne pokonywanie dróg wspinaczkowych, pomijając sportowców solujących (przechodzących drogi bez asekuracji).

Lina stanowiąc niezbędny element wyposażenia prawdziwego łojanta (wspinacza) umożliwia bezpieczną asekurację, podchodzenie, a także zjazdy ze ściany.

We wspinaniu skałkowym i górskim używa się lin dynamicznych, w odróżnieniu od statycznych są bardziej elastyczne przez co pochłaniają energię lotu (upadku) i amortyzują szarpnięcie. Lin statycznych używa się w rzeczywistości jedynie podczas wspinania na wędkę w skałach. Przy prowadzeniu i asekuracji dolnej konieczne są liny dynamiczne. Od dawna przyjęty jest podział lin na trzy kategorie: liny pojedyncze, podwójne i bliźniacze.
 
W górach zazwyczaj używa się liny podwójnej – potocznie zwanej połówkową. Dzięki mniejszej średnicy od liny pojedynczej (8-9 mm) podwójna jest lżejsza. Lina połówkowa, jak sama nazwa wskazuje, składa się z dwóch żył, które podczas wspinania dają większe bezpieczeństwo, chociażby dzięki zmniejszeniu siły odpadnięcia działającej na stanowisko (co przy punktach asekuracyjnych np. w lodzie daje większy komfort lotu). Ponadto dzięki prowadzeniu dwóch żył podczas wspinania nawet przy uszkodzeniu jednej z nich (spadające kamienie, ostre krawędzie) nadal pozostajemy bezpieczni. Liny połówkowe są niezwykle przydatne w górach, ponieważ umożliwiają dłuższe zjazdy, gdyż poszczególne żyły można rozdzielać i traktować jako każdą z osobna (co nie jest możliwe w linach bliźniaczych).

Oprócz funkcji technicznych lina jest także wśród wspinaczy traktowana jako symbol partnerstwa i więzi łączącej zespół– często używa się określenia „partner od liny”.  Wzajemne zaufanie, dobra komunikacja stanowią podstawę wspinania w zespole.

 

Edyta Sadowska

fot. flickr.com

Oceń ten artykuł
0.00
0
Zaloguj się, by skomentować