Królowa limba

środa, 02 październik 2013 18:55

Hugo Zapałowicz w wierszu "W ojczyźnie limb" napisał: „Tu wśród obu jezior, na tym halnym stoku/Stara limb ojczyzna – pod turnią w obłoku”. W Polsce drzewo to mocno skojarzone jest z Tatrami.

Limba w Tatrach

Limba jest gatunkiem sosny, który w Europie upodobał sobie wysokie partie górskie. W naturalnych stanowiskach, w Polsce występuje jedynie w Tatrach. Lecznicze właściwości drzewa, a także wartość jego twardego drewna cenione były już od dawna. Z czasem doprowadziło to do nadmiernej eksploatacji drzew. Obecnie wszystkie stanowiska limby na terenie Tatr podlegają ochronie.

Limba należy do rodziny Sosnowatych, jest spokrewniona z sosną zwyczajną, a także z kosówką. Charakteryzuje się niebywałą odpornością na niskie temperatury i niesprzyjające warunki atmosferyczne. Drzewo to potrzebuje dużo światła. Jego kora ma kolor szarobrunatny, od samego dołu przeważnie występuje ugałęziona korona. Spośród innych drzew iglastych w Tatrach, limba wyróżnia się głównie zaokrąglonym szczytem (nie szpiczastym, jak na przykład w przypadku świerków). Drzewo to przeciętnie osiąga wysokość kilkunastu metrów i grubość kilkudziesięciu centymetrów. W jednym pęczku (skróconym pędzie) posiada pięć igieł.

Drzewo, które większości ludzi kojarzy się z Tatrami jest starym, a zarazem długowiecznym gatunkiem. Obecnie żyjące tatrzańskie limby widziały już ponad trzysta wiosen, zaś w Europie istnieje okaz, którego wiek szacuje się na około 1200 lat. Większe skupiska limby, określa się jako reliktowe bory limbowo-świerkowe. W Tatrach spotkać się z nimi możemy głównie w obrębie górnej granicy lasu i w piętrze kosodrzewiny (wysokość około 1500 m n.p.m.). Najwyżej położone znane stanowisko limby w Tatrach Polskich, znajduje się w Masywie Wołoszyna, na wysokości 2020 m n.p.m. We wschodniej części Tatr występują płaty najlepiej wykształcone.

W polskiej części Tatr Zachodnich, z naturalnymi stanowiskami limby w większych skupiskach, możemy się spotkać w Dolinie Suchej Kasprowej oraz na Zameczkach w Dolinie Białego. Pojedyncze okazy występuj a w niemal każdej, większej dolinie. Największe bory limbowo-świerkowe w granicach TPN zaobserwować można w okolicach Orlej Ścianki, Czuby Roztockiej i Żabiego. Niepokojąco niska populacja limby była zmartwieniem XIX-wiecznych leśników. Obecnie jednak, za sprawą wieloletniej ochrony, los tatrzańskiej królowej drzew jest zabezpieczony.

Małgorzata Tomik

Fot. Małgorzata Tomik

Oceń ten artykuł
0.00
0
Zaloguj się, by skomentować