Sit skucina

czwartek, 26 wrzesień 2013 23:33

Barwy jesieni nadają Tatrom szczególnego uroku. Za rdzawobrązowy kolor niektórych tatrzańskich zboczy odpowiada niepozorna roślina – sit skucina.

Sit skucina w Tatrach

Jesień. Dni stają się coraz krótsze, poranki mgliste. Burze pomału odpuszczają sobie wizyty w Tatrach, tak samo jak turyści, preferujący słońce zamiast pierwszych opadów śniegu. Tatrzańska natura przygotowuje się do zimowego odpoczynku. Czasem wydaje się, że deszcz jakby uparł się, żeby padać i padać, a chmury chcą opleść na stałe tatrzańskie szczyty. Kiedy jednak jesień uśmiechnie się promieniami słońca, widać jeszcze jedną oznakę jesieni – widowiskową gamę kolorów.

Nawet spod pierwszych śniegów, wygląda rdzawy sit skucina – roślina, która wraz z końcem lata przybierała kolor żółty, potem jasnordzawy, by w końcu ozdobić tatrzańskie zbocza brunatnordzawą („czerwoną”) barwą. Co ciekawe, to właśnie za sprawą występowania skuciny na zboczach Czerwonych Wierchów, przyjęły one taką, a nie inną nazwę.

Sit skucina należy do rodziny sitowatych. Turyści bardzo często mylą go ze zwykłą trawą, ze względu na podobny wygląd. Liście skuciny szydlasto zwijają się w rynienkę, a jego kwiaty, tak jak u traw, są niezbyt pokaźne, co rzeczywiście może wprowadzać w błąd. Oprócz Tatr (licznie np. na czerwonych Wierchach i Ornaku), w Polsce sit skucina występuje również na Babiej Górze i w Sudetach.

Roślina ta lubuje się w tworzeniu obszernych i gęstych łanów w piętrze hal, na podłożu granitowym. W Tatrach występuje na wysokości od 1200-2600 m n.p.m. Porasta również kępami wolne miejsca pomiędzy kosówką, a także panoszy się na skałach, w postaci pojedynczych kęp. Sit skucina jest bardzo odporny na surowe warunki tatrzańskie, takie jak silny wiatr, silna ekspozycja na promienie słoneczne, mróz a także na wydeptywanie przez turystów. System korzeniowy situ skuciny pełni istotną rolę – stabilizuje glebę na stromych stokach, zabezpieczając je przed erozją.

Sit drugi człon nazwy zawdzięcza swoim kwiatom, tworzącym drobne, brunatne skupienia, otoczone „podsadkami”, imitującymi trawokształtne listki, przypominające wąsy lub szczecinę. Stąd góralska nazwa – skucina. Łodyga situ osiąga wysokość 10–30 cm. Jest bezlistna, dopiero u góry, pod kwiatostanem posiada czasem 1–4 małe, szydlaste podsadki. Wybierając się na jesienną porą w Tatry warto zwrócić uwagę na tę roślinę, wszak jest ona prawdziwą ozdobą i charakterystycznym, znamiennym znakiem tej pory roku.

Małgorzata Tomik

Fot. Małgorzata Tomik

Oceń ten artykuł
5.00
2
Zaloguj się, by skomentować