Niedźwiedź brunatny

niedziela, 31 marzec 2013 23:29

Największy drapieżnik występujący w Polsce, w przeszłości określany przez górali jako „On”. Dawniej organizowano specjalne święto, mające zapewnić „Mu” spokojny i nieprzerwany sen zimowy. Wśród Słowian zawsze wzbudzał nie tyle strach, co szacunek.

Niedźwiedzie w Tatrach

Spośród zwierząt, z którymi może nam się zdarzyć skrzyżować szlaki, niedźwiedź brunatny wzbudza niekwestionowany respekt. Na terenie TPN obecnie żyje zaledwie kilkanaście z około 90 występujących w Polsce, jednak każde zetknięcie się niedźwiedzia z człowiekiem wzbudza wielkie emocje. To całkiem racjonalna reakcja, ponieważ mamy do czynienia z potężnym zwierzęciem.

Waga niedźwiedzi występujących w Polsce waha się od 95 do 390 kg, w zależności od płci. Największy ciężar poszczególne osobniki osiągają przed zimą, podczas gromadzeniu zapasu tłuszczu na ten specyficzny dla nich okres. Choć ich pazury osiągają od 3-7 cm, nie oznacza to, że są „urodzonymi mordercami”. Służą one do rozgrzebywania ziemi przy poszukiwaniu pożywienia oraz przygotowaniu gawry – miejsca snu zimowego i kolebki dla nowonarodzonego potomstwa.

Sierść niedźwiedzia charakteryzuje się ciemnobrązową barwą, choć nie jest to regułą. Można spotkać się z odcieniem niemal czarnym lub jasnobrązowym. Pokrywa włosowa jest wymieniana raz w roku, przed okresem zimowym. Ciepło jest wtedy bardzo potrzebne, ponieważ waga niedźwiedzi podczas zimowania drastycznie spada.

Wbrew powszechnej opinii, w podstawowej diecie niedźwiedzi przeważa wegetarianizm: odżywiają się głównie roślinami runa leśnego, pędami roślinnymi, owsem czy zdobytym miodem. W ramach uzupełnienia gustują w larwach owadów, małych bezkręgowcach czy padlinie, którą odżywiają się po wybudzeniu ze snu zimowego, trwającego średnio od grudnia do kwietnia.  Choć postura niedźwiedzi kojarzy się raczej z majestatycznym, wolnym krokiem,  potrafią poruszać się z maksymalną prędkością do 50 km/h – zarówno w górę, jak i w dół.

Niedźwiedzie swoją aktywność przejawiają za dnia, żerują głównie popołudniami. Sytuacja zmienia się na terenie, gdzie pojawia się człowiek – w takich miejscach preferują aktywność nocną. Gatunek ten jest ściśle chroniony. Największym zagrożeniem dla jego przetrwania jest niezmiennie synantropizm – skłonność do wykorzystywania obecności człowieka do zaspakajania własnych potrzeb – głównie żywieniowych. Chcąc chronić ten gatunek, należy o tym pamiętać.

Małgorzata Tomik

Fot. www.publicdomainpictures.net

Oceń ten artykuł
5.00
4
Zaloguj się, by skomentować