Klimat w Tatrach

sobota, 30 marzec 2013 11:19

W Tatrach nawet cztery pory roku mają swój własny cykl czasowy. Zima trwa średnio 7 miesięcy, zaś lato 4. Wiosna i jesień są krótkie. To jedyny obszar w Polsce o klimacie wysokogórskim.

Piętra klimatyczne w Tatrach

Rejon tatrzański posiada cechy klimatu wysokogórskiego strefy umiarkowanej, występuje tu piętrowy układ stref klimatycznych, zaostrzający się wraz ze wzrostem wysokości, charakteryzujący się dużą zmiennością zarówno pod względem ilości opadów, jak i temperatury.

Według prof. Mieczysława Hessa, podział pięter klimatycznych przedstawia się w następujący sposób: umiarkowanie chłodne – poniżej 1200 m n.p.m. (ekspozycja południowa), poniżej 1100 m n.p.m. (ekspozycja północna); chłodne – 1200-1600 m n.p.m. (ekspozycja południowa), 1100-1550 m n.p.m. (ekspozycja północna); bardzo chłodne – 1600-2050 m n.p.m. (ekspozycja południowa), 1550-1850 m n.p.m. (ekspozycja północna); umiarkowanie zimne – 2050-2350 m n.p.m. (ekspozycja południowa), 1850-2200 m n.p.m. (ekspozycja północna); zimne – powyżej 2350 m n.p.m. (ekspozycja południowa), powyżej 2200 m n.p.m. (ekspozycja północna).

Średnia temperatura w Tatrach

Średnia roczna temperatura nad Morskim Okiem wynosi 2.5 st., na Kasprowym Wierchu –0.8 st. Największy dobowy opad śniegu zanotowano na Hali Gąsiennicowej: 30 cm. Średni roczny opad na Kasprowym Wierchu wynosi 1650 mm. Najcieplejszym miesiącem jest lipiec i średnia temperatura w tym miesiącu dla Kasprowego wynosi 7,5 st. Natomiast najchłodniejszym miesiącem jest luty i średnia wynosi -8,5 st.

Określa się, że przy warunkach niżowych, temperatura spada wraz ze wzrostem wysokości, średnio 0,6 st. na każde 100 m. Przy warunkach wyżowych i braku wiatru często dochodzi do inwersji temperatur. Chłodne masy powietrza, jako te cięższe, spływają w dół dolin. Na nasłonecznionych szczytach i zboczach górskich jest natomiast względnie ciepło.

Chmury w Tatrach

Do wysokości 2000 m n.p.m. obowiązuje zasada, że im wyżej tym większy opad. Chmury przynoszące deszcz i śnieg są ciężkie, zawieszone na pułapie poniżej tej wysokości. Powyżej 2000 m n.p.m. znaczna część opadów rocznych występuje w postaci śniegu. Powyżej granicy lasu z reguły wieje mocniej, niż na nizinach. Siła wiatru jest następstwem tego, że obszar Tatr jest naturalną przeszkodą występującą na jego drodze. Masy powietrza próbując ją ominąć ulegają sprężeniu. Przygotowując się do wyjścia w wyższe partie Tatr, należy wziąć pod uwagę natężenie wiatru, które może nas zaskoczyć w porównaniu do warunków panujących w tym samym czasie u podnóża gór.

Analizując zmienność tatrzańskiej pogody, można wyróżnić trzy zasadnicze cykle: słońce, potem wiatr (często halny) i opad (deszczu lub śniegu). Czas trwania poszczególnych cykli jest jednak różny i całkowicie od siebie niezależny.

Małgorzata Tomik

Fot. Ewelina Domańska

Oceń ten artykuł
5.00
1
Zaloguj się, by skomentować