Kozica tatrzańska

sobota, 16 luty 2013 09:07

Niespłoszona potrafi zbliżyć się do człowieka na odległość kilku metrów. Odchodzi wtedy, gdy poczuje się zagrożona.

Kozica tatrzańska

To żywy symbol Tatr, jej sylwetka została umieszczona w godle Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz słowackiego TANAP.

Dawniej nazywana „dziką kozą” czy „giemzą”, kozica tatrzańska, jest nieco mniejsza od swojej krewniaczki – kozicy alpejskiej. Jest też większa od kozicy karpackiej.  Wyróżnia się ją jako odrębną odmianę: Rupicapra rupicapra tatrica. Przeważnie zwierzęta te można spotkać na piętrze hal i turni. Barwa sierści jest zależna od pory roku. Latem od jasnorudawej do czerwonawej, zimą przeobraża się w odcień ciemnobrunatny, a nawet czarny. Charakterystyczne dla kozic są białe policzki oraz czoło, jak również czarna pręga biegnąca wzdłuż grzbietu. U obu płci występują rogi, tzw. haki, różniące się nieco kształtem u samców i samic. Nogi zakończone racicami są doskonale przystosowane do zwinnego poruszania się po terenie skalnym, gdzie kozice najbardziej lubią przebywać. Krawędzie rogowe racic twardnieją zimą, dzięki czemu kozicy niestraszne  jest poruszanie się po śniegowym podłożu. Latem ścierają się, umożliwiając dokładne przyleganie miękkiej części stopy do skał.

Kozica jest roślinożerna. Jej dieta składa się głównie: latem z traw, ziół i kwiatów niektórych roślin, zimą rozgrzebuje śniegi w poszukiwaniu ziół zimozielonych. Chętnie korzysta z wykładanych solanek, obgryza również korę drzew, żywi się niektórymi porostami i grzybami, zmarzniętymi owocami jarzębiny. To zdecydowanie zwierzę stadne, gromadzi się w tzw. kierdiele  z określoną hierarchią. Spotkać je można najczęściej rano lub wieczorem. Jedynie zimą chętnie żerują popołudniami. Co roku, od 55 lat, TPN wraz z  TANAP organizują liczenie kozic. Dane z lipca 2012 r. informują o znacznym wzroście ilości tych górskich zwierząt: zarejestrowano 967 sztuk, w tym 149 młodych. Uważa się to za optymistyczny wątek w historii bytowania tych zwierząt w Tatrach, ponieważ ostatni taki przyrost obserwowano w połowie lat 90. Ze względu na kłusownictwo i nieodpowiedzialne zachowanie turystów, ten chroniony gatunek miewał krytyczne spadki liczebności. Warto zwrócić uwagę na fakt, że kozica tatrzańska od lat niezmiennie kojarzona jest z Tatrami tak mocno, że wiele nazw geograficznych jest z nią związanych: np. Kozie Wierchy czy Kozia Dolinka.

Małgorzata Tomik

fot. Krzysztof Barcik

Oceń ten artykuł
5.00
4
Zaloguj się, by skomentować