Starorobociański Wierch

Lokalizacja:Tatry Zachodnie
Wysokość:2176 m
 
Starorobociański Wierch to najwyższy szczyt polskiej części Tatr Zachodnich, a trzeci co do wysokości, wliczając w to także Słowację. Wyższe w okolicy są tylko Bystra i Raczkowa Czuba (Jakubina). Potężna góra znajduje się na głównej grani Tatr, mniej więcej w połowie jej długości. Dzięki temu widoki stąd zapierają dech w piersiach. Starorobociański wznosi się nad trzema dolinami, z których jedna nosi identyczną nazwę, a dwie pozostałe to Gaborowa i Zadnia Raczkowa – obydwie po słowackiej stronie. W tamtym kierunku z wierzchołka odchodzi niedługa, ale bardzo charakterystyczna grań, która wbija się klinem pomiędzy dwie doliny. Dlatego właśnie Słowacy nazywają Starorobociański „Klinem”. Polska nazwa pochodzi natomiast od – znajdujących się poniżej wierzchołka – starych szybów kopalnianych. Były one eksploatowane już w XVI wieku. Potem, gdy zaprzestano wydobycia, wyrobiska zaczęto nazywać „Starą Robotą”. Sama góra znajduje się pomiędzy Kończystym Wierchem a Błyszczem, skąd można dostać się czerwonymi znakami. W kierunku zachodnim – w stronę Kończystego – grań poszarpana jest charakterystycznym rowem grzbietowym. Z drugiej strony zaś, od Gaborowej Przełęczy Wyżniej, podejście wiedzie na skraju 500-metrowej przepaści – groźnie opadającej w otchłań Doliny Starorobociańskiej. Mimo, że ścieżka jest tu szeroka – należy zachować szczególną ostrożność, zwłaszcza przy niekorzystnych warunkach pogodowych. Zimą zboczami Starorobociańskiego Wierchu schodzą sporej wielkości lawiny. Jak opowiadają górale, gdzieś nieopodal wierzchołka tej pięknej góry ukryte są zbójnickie skarby, o których istnieniu mówił m.in. słynny gawędziarz zakopiański – Jan Krzeptowski „Sabała”.

Oceń:
4.60
8