Kuźnice

Lokalizacja:Tatry Zachodnie
Wysokość:1025 m
 
Kuźnice to jedno z najczęściej odwiedzanych miejsc w Tatrach – duże centrum turystyczne, położone w Dolinie Bystrej, na wysokości ponad 1000 m, kojarzące się przede wszystkim z koleją linową na Kasprowy Wierch, która rozpoczyna tu swój bieg. Zanim jednak wybudowano tu w 1936 roku dolną stację rzeczonej kolejki, Kuźnice – dawniej nazywane „Hamrami” – były dużym ośrodkiem hutniczym – jednym z największych w XIX-wiecznej Galicji. Huta należała do węgierskiej rodziny Homolaczów, a jej okres świetności przypadał na pierwszą połową tamtego stulecia. Po upadku zakładów, w Kuźnicach nadal wiele się działo. Była tu szkoła, centrum uzdrowiskowe, istniały instytucje kulturalne. Niedawno, staraniami TPN-u, podjęto się rekonstrukcji historycznych zabudowań, które dziś można zwiedzać, w dodatku całkowicie bezpłatnie. Niewątpliwie jednak turystów przyciąga przede wszystkim kolejka. Najwyżej zainstalowana tego typu konstrukcja w Polsce przeszła niedawno generalny remont, w czasie którego zamontowano nowe wagoniki. Wyjazd w górę w sezonie kosztuje 34 zł dla uprawnionych do ulgi oraz 39 zł dla pozostałych; poza sezonem odpowiednio 30 i 35 zł. Jeśli zdecydujemy się na bilet powrotny, zmuszeni będziemy zapłacić w sezonie 49 zł (normalny) lub 39 zł (ulgowy), a poza sezonem odpowiednio 45 i 35 zł. Wspomniany sezon zazwyczaj trwa od początku maja do końca września. Warto szukać na stronach Polskich Kolei Linowych informacji o zniżkach i promocjach. Od niedawna można także zakupić bilet przez Internet. Takie rozwiązanie ma za zadanie przynajmniej częściowo rozwiązać problem wielogodzinnych kolejek do kasy, które w sezonie pojawiają się w Kuźnicach tak często, że stały się już chyba nieodłącznym elementem krajobrazu tego miejsca. Podróż na szczyt podzielona jest na dwa etapy (przesiadka w rejonie Myślenickich Turni) i trwa 12 minut. Kuźnice to także duży węzeł szlaków. Można stąd udać się stąd nie tylko na Kasprowy Wierch (przez Myślenickie Turnie lub Halę Gąsienicową), ale także na Giewont, Nosal czy też w rejon Ścieżki nad Reglami. Dojazd do Kuźnic zapewniają busy spod dworca w Zakopanem – zazwyczaj w cenie 3 zł. Nie ma możliwości dojazdu do Kuźnic samochodem. Należy go zostawić w rejonie Ronda im. Jana Pawła II.

Kasprowy Wierch

Lokalizacja:Tatry Zachodnie
Wysokość:1987 m
 
Kasprowy Wierch to jeden z symboli Tatr i Podtatrza. Wznosząca się na wysokość 1987 roku góra – jest najczęściej odwiedzanym szczytem całego pasma – oczywiście głównie za sprawą kolei linowej, której wagoniki wywożą turystów niemal na sam szczyt. Kasprowy Wierch leży na głównej grani Tatr, w miejscu, w którym odchodzą także dwie inne: północna, w stronę Suchej Czuby i północno-wschodnia, w stronę Uhorcia Kasprowego. Góra dominuje nad trzema dolinami: Gąsienicową, Cichą, a także nad Doliną Bystrej. Nazwa „Kasprowy Wierch” pochodzi od imienia „Kasper”, które to rzekomo nosił jeden z właścicieli Hali Kasprowej, istniejącej niegdyś u stóp góry. Szczyt jest dosyć łatwo dostępny – także dla pieszych. Odwiedzany był od dawna, jednakże przełomowym momentem okazały się lata 30. XX wieku. Najpierw, na przełomie 1935 i 1936 roku wybudowano tu kolej linową z Kuźnic, a zaraz po niej – Wysokogórskie Obserwatorium Meteorologiczne. Od tego czasu Kasprowy Wierch jest odwiedzany – bez przesady można by rzec – tłumnie. Klimat tego miejsca zasadniczo różni się od klimatu ciszy i spokoju panującego na innych tatrzańskich szczytach. Górna stacja kolejki zlokalizowana jest nieco poniżej wierzchołka. Wewnątrz znajduje się małe centrum gastronomiczno-usługowe, w tym restauracja z panoramicznymi oknami. Po schodkach wyjść można na szczyt Kasprowego, w okolicę budynku obserwatorium. Jednostka stale realizuje przydzielone zadania, które nie ograniczają się li tylko do pomiaru warunków atmosferycznych, ale także obejmują np. badanie klimatu, akcje edukacyjne czy też współpracę z TOPR-em. Widok z Kasprowego Wierchu zapiera dech w piersiach. Szczególnie cudnie prezentuje się stąd potężna Świnica. Spod stacji kolejki kamiennym chodnikiem dostajemy się na Suchą Przełęcz, gdzie rozchodzą się szlaki. Żółte znaki prowadzą do „Murowańca”, a po słowackiej stronie – do Doliny Cichej (przejście otwarte od 16 czerwca do 30 października). Czerwony szlak w kierunku zachodnim wiedzie ku Kopie Kondrackiej, na wschód zaś ku Świnicy. Przy budynku obserwatorium rozpoczynają się również zielone znaki, prowadzące przez Myślenickie Turnie do Kuźnic. Ze względu na możliwość pokonania sporego odcinka kolejką, Kasprowy Wierch wydaje się dobrym punktem startowym dla tych, którzy chcą zaliczyć solidniejszy odcinek graniowy (np. Orlą Perć), nie tracąc czasu na podejście. Kasprowy to także mekka dla narciarzy. Gdy tylko śnieg pokryje dna dolin: Gąsienicowej i Goryczkowej, uruchamiane są dwa wyciągi krzesełkowe po obydwu stronach góry. Należy pamiętać jednak, że poprowadzone tędy trasy są bardzo strome i trudne technicznie, a otoczenie ma charakter wybitnie wysokogórski, przez co szusowanie znacznie różni się od tego, z czym mamy do czynienia w dużych kompleksach narciarskich. Zarówno w Dolinie Gąsienicowej, jak i w Goryczkowej, wytyczono nartostrady, którymi – przy wystarczającej ilości śniegu – zjechać można do samych Kuźnic.

Schronisko Murowaniec na Hali Gąsienicowej

Lokalizacja:Tatry Wysokie
Wysokość:1500 m
 
Schronisko PTTK Murowaniec na Hali Gąsienicowej jest położone w Dolinie Suchej Wody Gąsienicowej. Rejon ten słynie z piękna wysokogórskich szlaków, jest nazywany kolebką taternictwa polskiego. W pobliżu schroniska znajdują się stacje badawcze PAN i IMGW oraz strażnica Tatrzańskiego Parku Narodowego.

Turystyka w obszarze Doliny Gąsienicowej zaczęła być uprawiana w połowie XIX w. W tym okresie altana, przebudowana później na małe schronisko im. Józefa Sieczki, gościła m.in. Skłodowską-Curie, Sienkiewicza, Paderewskiego, Żeromskiego, Orkana, Kasprowicza, a nawet Bolesława Prusa cierpiącego na lęk przestrzeni. Budowa schroniska Murowaniec z inicjatywy warszawskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego trwała od 1921 do 1925 r. Wielki wkład wniosły: 5 Pułk Saperów oraz 1 Pułk Saperów Kolejowych – stacjonujące w Krakowie. Uroczystego otwarcia dokonał sam prezydent RP Stanisław Wojciechowski. Wydarzenie to miało miejsce 12 lipca 1925 r. U wejścia schroniska od 1929 r. wisi tablica poświęcona pamięci Adama Asnyka.

W 1963 r. schronisko częściowo spłonęło, po czym zostało poddane odbudowie, niestety niekompletnej. Co ciekawe, w balustradzie klatki schodowej umieszczono znaki swastyki. Symbol ten przyjęto z filozofii hinduskiej, nazywano go „krzyżem niespodzianym”. Odczytywano go często jako życzenie powodzenia w wędrówkach górskich. Używał go m.in. Mieczysław Karłowicz.

Schronisko dysponuje 116 miejscami w pokojach dla od 2 do 12 osób. Cena za nocleg wynosi 32-45 zł. Dodatkowo za komplet pościeli pobiera się 5 zł, a w przypadku pobytu powyżej 1 doby obowiązuje opłata miejscowa 1,70 zł za każdą noc. Schronisko nie udziela noclegów zastępczych „na podłodze”. Rezerwacji należy dokonywać telefonicznie lub za pośrednictwem strony internetowej. Zniżki udzielane są posiadaczom karty rabatowej PTTK. Schronisko akceptuje karty kredytowe. Dla potrzeb turystów można tu przechować bagaż oraz skorzystać z wyśmienitej oferty kuchni. Śniadanie lub kolacja kosztuje tu 15 zł, danie obiadowe ok. 25 zł. Do dyspozycji gości są łazienki z ciepłą wodą, bufet, sala telewizyjna oraz jadalnia.

Do schroniska prowadzi m. in. niebieski szlak z Kuźnic, przez Boczań oraz żółty, przez Dolinę Jaworzynki. Murowaniec jest doskonałą bazą wypadową na szlaki wysokogórskie, m. in. na Kasprowy Wierch, Świnicę, Kościelec czy na Orlą Perć. Idąc w kierunku Czarnego Stawu Gąsienicowego zaobserwować można głaz, z umiejscowioną na nim tablicą pamiątkową, poświęconą Mieczysławowi Karłowiczowi. To w tym miejscu w 1909 r. zmarł tragicznie, zasypany lawiną.

Przełęcz między Kopami

Lokalizacja:Tatry Zachodnie
Wysokość:1499 m
 
Przełęcz między Kopami to bardzo charakterystyczny punkt na trasie do schroniska „Murowaniec” na Hali Gąsienicowej. W miejscu, w którym łączą się obydwa szlaki z Kuźnic, turyści zazwyczaj urządzają sobie postój. Toteż z myślą o nich ustawiono tu kilka drewnianych ławek, na których można usiąść, posilić się i odpocząć. Przełęcz – nazywana także Karczmiskiem – rozdziela Małą i Wielką Kopę Królową. Roztacza się z niej niezwykle ciekawy widok w stronę Zakopanego, Giewontu i Czerwonych Wierchów.

Oceń:
4.30
3