Poezja tatrzańska, cz. IV

niedziela, 30 czerwiec 2013 11:23

Nie można w przeglądzie poezji o Tatrach pominąć postaci Kazimierza Przerwy-Tetmajera. Dziś wiersz pt. „Pejzaż”

Ponad krawędzią Granatów posępnych
nagle zajaśniał blask słaby i mały,
jakby się zatlił mech na wierzchu skały
od ogni której gwiazdy z nieba zstępnych.

I potem wyszła z wolna spoza grani
gwiazda i biegła między gwiazdy złote
rozjaśniać nieba cichego ciemnotę,
wyżej i wyżej wznosząc się w otchłani.

A kiedy ona szła świecąc, ze ściany
czarnej Granatów błysło światło nowe,
mdłe i omglone, błękitno-różowe,
i z wolna w półkrąg wzrastało świetlany.

Ów półkrąg coraz wyżej się podnosił,
rozszerzał się, mieniąc się coraz tęczowiej,
i poblask rzucał szklisty granitowi,
jakby go deszczem łez perłowych rosił...

I w tęczy drżącej, niepewnej, zamglonej,
okrąg księżyca wypłynął powoli,
i zawisł na niebie w światła aureoli,
i szedł za gwiazdą między gwiazd miliony.

I nagle wówczas od brzegów w oddali
na czarnej wody przepaściach bez końca
zamigotała poświata miesiąca,
jak piana wrzących gdzieś w bezdni metali.

Krzysztof Barcik

fot. Krzysztof Barcik

Poprzednia część: Poezja tatrzańska, cz. III
Następna część: Poezja tatrzańska, cz. V

Oceń ten artykuł
5.00
1
Zaloguj się, by skomentować